Ik heb al eerder geschreven rond sollicitaties en sollicitatieprocedures. Gisteren mocht ik nog eens aan den lijve ondervinden hoe het voelt. Om te beginnen laat ik een stukje zien van de oorspronkelijke vacature waar ik op gereageerd had.

Verwacht:

Je bezit een masterdiploma industriële wetenschappen software of bent master in de ingenieurswetenschappen software

Ervaring is een voordeel (maar geen must)

Je hebt een uitgesproken interesse voor geavanceerd sofwareontwerp op microcontrollers en/of PC

Je hebt kennis van of belangstelling voor OO, UML, C/C++/C#, Java, Linux, Windows, TCPIP ?

Je gaat analytisch te werk steeds met het oog op betrouwbaarheid en onderhoudsvriendelijkheid

Nauwkeurigheid en doorzettingsvermogen typeren jou

Je communiceert vlot in het Nederlands en Engels en hebt noties van Duits en Frans

Vereiste studies:
» Hobu basisopleiding 2 cycli (HO2C – voorheen lange type)
» Industiële wetenschappen en technologie (industrieel ingenieur)
» Master
Werkervaring: geen ervaring

Wel, u kunt het zelf lezen: er is sprake van “kennis van of belangstelling voor” en er is geen ervaring nodig.

Nou, ik heb wel een beetje kennis en ervaring en ik had (en heb) zeer zeker interesse. Groot was dus mijn vreugde toen ik een uitnodiging kreeg om eens te komen babbelen.

Het ganse gebeuren duurde ongeveer anderhalf uur, en valt als volgt samen te vatten: aankomst stipt op tijd, effe wachten. Ontvangst door knappe en charmante HR verantwoordelijke. Papierkes invullen. Wachten. Uitgebreid gesprek met eerder vernoemde knappe en sympathieke HR dame. Wachten. Kort gesprek met de verantwoordelijke van de R&D afdeling, die mij in 5 minuten diets maakt dat mijn CV niet erg aansluit bij wat ze zoeken, en dat ik te weinig ervaring heb met een aantal van de gevraagde vereisten. Errr… ja? Hallo? Geen ervaring nodig, enkel interesse in…

Mijn suggestie om de vacaturetekst enigszins aan te passen werd niet direct op gejuich onthaald. De behoorlijk koele opmerking van genoemde R&D verantwoordelijke: “dat is dan uw mening”, hoefde geen verdere uitbreiding. Ik heb er verder niets meer op gezegd, want wat zou het uitgehaald hebben? Niets natuurlijk. Maar ja, geachte heer, dat is inderdaad mijn mening. Want als u specifieker zou geweest zijn, en effectief om een behoorlijke ervaring gevraagd had in een aantal domeinen, dan had ik nooit gereageerd op uw vacature. Ik weet namelijk heel goed wat ik kan en wat niet. En dan had u uw tijd, die van de HR dame en vooral de mijne niet zo hoeven te verkwisten. Want zeg nu zelf, een uur en een half bezig zijn met iemand, om de laatste 5 (vijf) minuten daarvan duidelijk te maken dat ‘t niets zou worden, da’s een beetje van ‘t goeie te veel, nee?

Mijn tijd is kostbaar, al heb ik als werkloze volgens sommigen toch niets beter te doen. Wel, ik kan anders wel interessantere dingen verzinnen… Bovendien, ze hadden mijn CV, ze wisten dus wat ik wel en niet kan, of ze hadden op z’n minst een idee. Waarom hebben ze mij in godsnaam uitgenodigd dan?

Och ja, nog een plezant detail:

Vacaturedatum: 02/04/2010
Datum laatste wijziging: 19/10/2010

Deze vacature staat al praktisch 7 maand open. De R&D verantwoordelijke zei me dat ze weliswaar bereid waren mensen ietwat op te leiden, maar toch niet al te veel. Wel, beste heer, als u iemand als mij 6 maand geleden aangeworven had, en een serieuze opleiding gegeven, dan hoefde u nu niemand meer te zoeken, en dan draaide die persoon intussen al aardig mee in uw team. Ik wens u desalniettemin veel succes met het vinden van een geschikte persoon. Al vrees ik dat u nog wel effe geduld zal mogen oefenen. U kunt dan ook klagen dat u niemand vindt, en dat er een serieus tekort is aan technisch geschoolden. Dat is modieus

Laten we wel wezen, het kan me niet schelen dat ze mij niet hoeven, als ik niet ben wat ze zoeken, dan is dat zo. Maar zorg er dan tenminste voor dat je de juiste mensen laat reageren op je vacatures, en zorg er ook voor dat je de juiste mensen op interview laat komen.

Men zou kunnen aanvoeren dat ik het bedrijf in kwestie dankbaar zou moeten zijn dat ze tenminste de moeite genomen hebben om me uit te nodigen. Wel, dat ben ik. Daarom nog wat extra goede raad (gratis en voor niets): doe het technische gedeelte eerst. Moest het zo gegaan zijn, dan was ik er op 10 minuten buiten geweest, en zou ik me niet in het minst verongelijkt voelen omdat ze geen interesse hadden. En het zou hen ook minder tijd gekost hebben.

Nu ja, always look at the bright side of life, nietwaar?